به اشکی یا خدایی میهمانم کن

که من چشمان اشک آلوده ات را دوست می دارم

طلب کن خالق خود را

بجو ما را

تو خواهی یافت

که عاشق می شوی بر ما

و عاشق می شوم بر تو

که وصل عاشق و معشوق هم

آهسته می گویم خدایی عالمی دارد

قسم بر عاشقان پاک با ایمان

قسم بر اسب های خسته در میدان

تو را در بهترین اوقات آورذم

قسم بر عصر روشن

تکیه کن بر من

قسم بر روز هنگامی که عالم را بگیزد نور

قسم بر اختران روشن اما دور

رهایت من نخواهم کرد

بخوان ما را

که می گوید که تو خواندن نمی دانی؟

تو بگشا لب

تو غیر از ما خدای دیگری داری؟

رها کن غیر ما را

آشتی کن با خدای خود

تو غیر از ما چه می جویی؟

تو با هر کس به جز با ما چه می گویی؟

و تو بی من چه داری؟هیچ!

بگو با ما چه کم داری عزیزم هیچ!!!

هزاران کهکشان و کوه و دریا را

و خورشید و گیاه و نور و هستی را

برای جلوه خود آفریدم من

ولی وقتی تو را من آفریدم

بر خودم احسنت می گفتم

تویی زیباتر از خورشید ریبایم

تویی والا ترین مهمان دنیایم

که دنیا بی تو چیزی چون تو را کم داشت

تو ای محبوب تر مهمان دنیایم

نمی خوانی چرا ما را؟؟

مگر آیا کسی هم با خدایش قهر می گردد؟

هزاران توبه ات را گر چه بشکستی

ببینم من تو را از درگهم راندم؟

اگر در روزکار سختیت خواندی مرا

اما به روز شادیت یک لحظه هم یادم نمی کردی

به رویت بنده من هیچ آوردم؟؟

که می ترساندت از من؟

رها کن آن خدای دور

آن نامهربان معبود

آن مخلوق خود را

این منم پروردگار مهربانت خالقت

اینک صدایم کن مرا با قطره اشکی

به پیش آور دو دست خالی خود را

با زبان بسته ات کاری ندارم

لیک غوغای دل بشکسته ات را من شنیدم

غریب این زمین خاکیم

آیا عزیزم حاجتی داری؟

تو ای از ما

کنون بر گشته ای اما

کلام آشتی را تو نمی دانی؟

ببینم چشم های خیست آیا گفته ای دارند؟

بخوان مارا

بگردان قبله ات را سوی ما

اینک وضویی کن

خجالت می کشی از من

بگو جز من کس دیگر نمی فهمد

به نجوایی صدایم کن

بدان آغوش من باز است

برای درک آغوشم

شروع کن یک قدم با تو

تمام گام های مانده اش با من

                                                                                                 کیوان شاهبداغی

بارالها! مرا به تو حاجتی است کران بار و بیش از تاب و توانم که در براوردنش جاره اندیشی هایم راه به جایی نبرده است.و نفس فریبکر من نیز بردن این نیاز را بیش کسی که حاجت هایش را از تو می طلبد و در خواسته های خویش از تو بی نیاز نیست بر من اراسته و بدان فریفته است.حال انکه حاجت خواهی از خلق لغزشی از لغزش های خطا کاران و هبوط و بیراهه رفتن کناهکاران است...

ای معبود من!بر محمد و دودمانش درود فرست و به وسیله فضل و احسانت مرا بر مرکب کرم و بزرکواری ات بنشان و به مقتضای عدل خود بر توسن استحقاق و سزاواری منشان.

من نخستین مشتاقی نیستم که به تو روی نیاز اورده و به او عطا کرده ای در حالی که سزاوار عطای تو نبوده است.و نخستین خواهش کننده نیستم که از تو می خواهد و به او احسان کردی حال انکه در خور حرمان و نامردی بوده است............

تصویر رویاهاتو زنده کن.اون قدرزنده ببینش که انگار در اون زنده ای بذارنفس بکشن و باهات حرف بزنن. بذار آرزوهات با شفافیت زندگی جون بگیره.

حاضر نشو لذت فکر کردن به ارزوهاتو به خاطر رنج رسیدن به اونا فراموش کنی.فقط بدون هیچ محدودیتی به آرزوهات کمک کن تا از اعماق قلبت جرات رشد کردن و شکوفا شدن وابراز رو پیدا کنن.باید اول بذر آرزوهاتو تو ذهنت بکاری تا رشد کنه وبه رسیدن برسه.

رویاها خیلی قدرتمندند.اون قدر که حتی می تونن مسیر زنگی مون رو عوض کنن.

آرزوهاتو دست کم نگیر و اونا رو هرگز فراموش نکن.

خشک و پژمرده تا روی زمین خم بودیم

گفتنیها کم نیست من و تو کم گفتیم

مثله هزیانهای دم مرگ از آغاز چنین در هم و بر هم گفتیم

دیدنیها کم نیست من و تو کم دیدیم

بی سبب از پاییز جای میلاد اقاقی ها را پرسیدیم

چیدنیها کم نیست من و تو کم چیدیم

بی سبب حتی پرتاب گل سرخی را ترسیدم

خواندنیها کم نیست من و تو کم خواندیم

من و تو ساده ترین شکل سرودن را در معبر باد با دهانی بسته وا ماندیم

من و تو کم بودیم

من و تو اما در میدانها اینک اندازه ما می خوانیم

ما به اندازه ما می بینیم

ما به اندازه ما میخوانیم

ما به اندازه ما می چینیم

ما به اندازه ما می گوییم

ما به اندازه ما می روییم

من و تو کم نه که باید شب بی رحم و گل مریم و بیداری شبنم باشیم

من و تو خم نه در هم نه و کم هم نه که می باید با هم باشیم

من تو حق داریم در شب این جنبش نبض آدم باشیم